Prilog za ,,unutrašnji dijalog” o Kosovu (2)

Jedan od ljudi koji je možda i ponajbolje objasnio genezu kosovskog problema u svojim knjigama svakako je mr Pavle Dželetović Ivanov, i sam poreklom sa KiM. Pošto nisam našao knjigu u .pdf formatu koju bih prikačio kao vezu u tekstu, postaviću uvod u njegovu knjigu iz 1998.godine ,,Ko su i šta hoće Šiptari”, koji  u kratkim crtama daje dosta odgovora na istorijska pitanja.

,,Prostori Kosova i Metohije kao središte Stare Srbije, su sveta zemlja za sve Srbe ma gde da žive, a danas kao deo južne Srbije uvek su bili međaši u izgrađivanju nacionalne svesti kod Srba. Za ove prostore vezana je srpska istorija, kultura, predanje, vera, kolektivno pamćenje, koji su zahvaljujući jedino kosovskom opredeljenju i doprineli očuvanju nacionalnog identiteta ovog naroda pod turskom vlašću.
Od svih srpskih oblasti Kosovo i Metohija najbogatiji su ostacima srednjovekovnih srpskih manastira, starih gradova, crkvi i drugih građevina, a tu je i ispisan najveći broj srednjovekovnih srpskih rukopisa. Sve je to u skladu sa činjenicom da je tu dugo bilo središte srpske države a i srpske crkve posebno Pećka patrijaršija. Zbog centralnog položaja Kosova i Metohije na Balkanskom poluostrvu, do kojih se lako moglo dospeti iz svih njegovih krajeva rečnim dolinama i planinskim prevojima, a naročito zbog plodnog tla, pa izobilja rudnog blaga, ove su oblasti od davnina bile uvek dobro naseljene.

Na osnovu srpskih dokumenata iz XIV veka kao i turskih iz XV i XVI veka se vidi da je ova oblast imala kompaktno srpsko stanovništvo s vrlo neznatnim brojem Vlaha, a kasnije i Arbanasa i to stočara koji su se tu povremeno i privremeno nalazili u mesecima ispaše. Ovo nam potvrđuju darovne povelje i hrisovulje srpskih vladara. Teritorija Kosova i Metohije bila je ne samo centralna oblast srednjovekovne Srbije, već i njeno najvažnije istorijsko, etničko, ekonomsko i kulturno tle, sve do pada u tursko ropstvo. Još od XII veka masovno se pojavljuju u pismenim dokumentima stari srpski toponimi.

U vreme srednjovekovne Srbije Kosovo i Metohija nazivali su se Srbija, mada su pojedini delovi imali lokalno ime župe. Na samom Kosovu u srednjovekovnoj Srbiji bila su četiri značajna rudnika: Janjevo, Novo Brdo, Zvečan i Trepča. Rudno bogatstvo ovih rudnika u plemenitim metalima, omogućilo je stvaranje velike i moćne srpske države i njen visok ekonomski, kulturni, verski i umetnički domet, otuda mnogobrojni spomenici, naročito srpske crkvene arhitekture i slikarstva i najdragocenije zadužbine srpskih vladara i velmoža.

Kosovo i Metohija su jedna celina koja se prirodno prožimala etički i idejno-istorijsko-geografski su nedeljivi, jer proističe iz energetske sadržine vekovnog pamćenja, postojanja i naših htenja i trajanja danas.

U doba Nemanjića ovi prostori su bili naseljeni isključivo slovenskim življem, odnosno srpskim, jer nijedan od slovenskih naroda nije imao dodira sa Arbanasima sem Srba. Najezdom Turaka na Balkansko poluostrvo i dalje omogućiće sve češće i brojnije pristizanje Arbanasa na ove prostore. Primanjem islama Arbanasi su kod Turaka, za koje su često i ratovali, uživali velike privilegije. Arbanasi su od svih naroda na Balkanu prvi primili islam i to u velikom broju. U tursko doba, još od XVI veka, Arbanasi će silaziti s planine u pitome predele Kosova i Metohije. Ta najezda koja i u novije vreme traje, vrši se izuzetnom drskošću, služeći se nečasnim metodama sa svim elementima nasilne kolonizacije.

U srpskim zemljama period od XVII veka do našeg doba ostavio je u istorijskoj svesti srpskog naroda krvavi trag nasilja. Dokumenta nam govore o pojedinačnim i masovnim zulumima nad Srbima, o pljački i pogromu. To je mračna slika tadašnjeg stanja koje će se preneti u XVIII, XIX i XX vek. Zulumi i zločini Turaka prema Srbima bili su surovi o čemu se manje više zna. Ali, ono što su radili Arbanasi prevazilazi sve zločine koje su do sada anali zabeležili. Najveća zla Srbima na ovim prostorima naneli su kačaci koji vode poreklo iz turskog doba, tačnije od XVI veka. Kačak, odmetnik od vlasti, ali i razbojnik, uvek se to dvoje spajalo u jedno, jer su akcije kačaka uvek bile pljačkaške i terorističke. Kačakovanje je odmetništvo koje ne priznaje nikakvu vlast ni državu. Prošlost je, kao i ova nedavna, pokazala kada dođe do popuštanja vlasti ili njenog slabljenja, kačaci oživljavaju i polaze u pljačke i ubistva. Kačački mentalitet se inače ispoljava u pasivnom otporu prema državnim zakonima, usled preovladavanja običajnog prava koje vlada kod Arbanasa, a sve u cilju da dođe, pa i nasilnim putem, do promena i da se kačački mentalitet oslobodi i da se ponovo nametne pljačkom i ubistvima.

Život na Kosovu i Metohiji do 1912. godine kada su oslobođeni od Turaka, bio je obeležen specifičnostima koji je tekao u znaku anarhije.

U godinama posle Istočne krize (1875-1878), srpsko-turskih ratova i terora arbanaške lige, kao i pritiska muhadžira doseljenih iz oslobođene Srbije, položaj srpskog naroda je u mnogome otežan. Umnožio se broj nasilnika i kačaka koji su besomučno nasrtali na srpske kuće, otimajući stoku i prinose, ucenjujući domaćine, otimajući žene i devojke pa i mušku decu. U ovakvoj situaciji Kosovo će dobiti značaj kao oblast kada su Turci, iz bezbedonosnih razloga, sedište vilajeta iz Prizrena premestili u Prištinu 1875. godine, od kada će prostori Kosova i Metohije biti u žiži interesovanja istoričara, putopisaca, publicista, sociologa, etnologa, žurnalista, politologa i mnogih stranih diplomata i agenata.

Zbog svog političko-geografskog i strateškog položaja Kosovo i Metohija su u sferi interesovanja zapadnoevropskih zemalja i velikih sila, još od “Istočnog pitanja“. Savremena zbivanja na Balkanu su podstakla intenzivniji interes za istoriju balkanskih naroda. O balkanskom prostoru se govori i piše kao o egzotičnom delu ne samo Evrope već i sveta u celini, što izaziva veću pažnju razvijenijih kulturnih sredina, nažalost, samo povodom pojedinih kriza, kao što je bila kriza Istočnog pitanja, vreme Prvog i Drugog balkanskog, kao i Prvog i Drugog svetskog rata. Na ovom, geografski malom prostoru (balkanski region), susrelo se nekoliko svetskih religija: previše tolerantno Pravoslavlje, drski katolicizam i agresivni islam kao i više različitih kulturnih tradicija. Otuda i proističe složenost i višeslojnost pojedinih istorijskih problema, ili procesa dužeg trajanja, što se inače u tumačenju balkanskih fenomena često previđa, ili, još češće, pojednostavljuje do mere koja iskrivljuje sliku istorijske stvarnosti. Tu je i očito negiranje i ignorisanje pojedinih istorijskih fakata i istina. Da bi se razumeo i objasnio unutrašnji svet Balkana, složeni splet političkih, socijalnih i verskih okolnosti, zatim istorija mentaliteta i kultura balkanskih naroda u najširem smislu toga pojma, nužno je poći od istorijske građe, mnoštva različitih svedočanstava o prošlosti ovog regiona, jer bez oslonca na dokumenta i istorijske izvore rasprava o pojedinim aspektima balkanskog pitanja može ličiti na dokazivanje unapred zadatih političkih teza ili prosto ponavljanje pojedinih predrasuda i stereotipa. Kada je u pitanju region Balkana da se uočiti da se namerno lansiraju neke predrasude.

Srpsko-arbanaški odnosi su jedna od gorućih tema koja datira još iz XIV veka, od doba turskog vladanja na Balkanu kao i odnosi iz novije balkanske istorije. Otuda poslednjih godina u međunarodnoj naučnoj javnosti se dosta pisalo i govorilo o “arbanaškom pitanju” u Staroj Srbiji, odnosno o srpsko-arbanaškim odnosima na Kosovu i Metohiji koje je u oblasti današnje južne Srbije. Činilo se to, znatnim delom, bez dovoljnog poznavanja stvari, ili sa interpretacijom istorije isključivo iz savremenog političkog ugla, sa jasnom težnjom da se viđenje prošlosti podredi potrebama političkog trenutka, i internacionalizacije pitanja Kosova i Metohije. U nauci je sasvim izvesno da kosovsko-metohijski krajevi Srbije koje danas, pored drugih, u velikom broju naseljavaju Arbanasi kao nacionalna manjina, nisu matične oblasti arbanaške manjine.

Da bi nam neke stvari bile jasnije moramo poći od toga kada se Arbanasi, kao manja skupina, prvi put pominju da postoje na Balkanu. U jednom izvoru u delu Konstantina Porfiregenita “De administrando Imperie (DAI)” Arbanase uopšte ne spominje među stanovnicima Balkanskog poluostrva a to je prva polovina desetog veka. Neki naučnici su ranije smatrali a zbog nedostatka poznatih izvora da su današnji Arbanasi ostaci starih poromanjenih Ilira. Uprkos obimnom traganju o poreklu i prošlosti Arbanasa, posebno ovih na Balkanskom poluostrvu nije se ništa znalo do 1043. godine, kada se prvi put spominju u istorijskim izvorima. Drugi datum kada se Arbanasi pominju je krajem jedanaestog veka, tačnije 1070. godine i da su na prostor Balkana stigli iz Podkavkazja.

Do 1043. godine Arbanasi se i njihovo ime ne spominju ni u drugim istorijskim izvorima, ni u kakvoj varijanti, makar kao manja etnička oblast, a ni na starim geografskim kartama Arbanija ne postoji. Takođe na balkanskom tlu na kome danas Arbanasi obitavaju, nema ni arbanaških toponima, osim nešto iz novijeg vremena, i to preinačenih, poarbanašenih. Toponimi su većinom nealbanski: srpski, grčki, turski i poromanjenih grupa nekih naroda koji su ostavili tragove na Balkanskom poluostrvu.

Imamo podatak od strane Ane Komnine, koja govori o “Arbanonu” koji se nalazi u brdovitoj oblasti u unutrašnjosti današnje Albanije. Stadtmiler tvrdi, na osnovu izvora, da je Arbanon obuhvatao dolinu reke Škumbe, obe strane reke Mat, Kroju i još neke susedne krajeve. On na više mesta ističe da je oblast reke Mat, po svojoj prirodnoj zatvorenosti, “reliktna oblast” Arbanasa. On izričito tvrdi da u oblastima Stare Srbije Kosovo polje, Metohija, Novopazarski kraj nisu zbog svog položaja oblasti letnje, nego zimske ispaše. Dakle ove oblasti nemaju geografsku zatvorenost koja je bitna karakteristika reliktne oblasti. Sa svih strana lako dostupni predeli igrali su nekada veliku ulogu kao jezgro stare Srpske raške države. Otuda praalbansku reliktnu oblast ne treba tražiti u Staroj Srbiji.

Kada se govori o srpsko-arbanaškim odnosima u Staroj Srbiji, onda se obično ima u vidu savremena demografska situacija, iz koje se, potom, arbanaški kontinuitet na tom prostoru želi protegnuti do u najranija vremena. Suvišno je dokazivati koliko je to pogrešan i nenaučan metod. Oblasti Kosova i Metohije nikada u prošlosti nisu ulazile u sastav bilo kakve arbanaške države. Arbanasi sve do novijeg vremena, takođe, nisu bili većinsko stanovništvo u tom delu Stare Srbije. Poznato je da je jedno vreme, tokom XIII i prvih decenija XIV veka, južna granica srpske srednjovekovne države bila na reci Mat u današnjoj Albaniji, sve do velikih osvajanja srpskog cara Dušana, nakon kojih se u okvirima Srpskog Carstva nalazila cela Albanija sa izuzetkom Drača.

Ime Kosova koje je danas u širokoj upotrebi u evropskoj javnosti, nikada nije imalo ono značenje koje mu se danas želi pridati, kao nekakva zasebna istorijska i etnička celina koja se želi izdvojiti iz celine srpskog etničkog prostora i imena “Srbija”. Ime Kosovo je, pre svega, vezano za stari geografski pojam Kosovo polje kojim se naziva ravnica oko reka Sitnice i Laba, ograđena sa svih strana planinama. Tek u novije vreme, od kraja XIX veka ovaj pojam počinje da se širi posredstvom naziva turske administrativno-upravne oblasti – Kosovskog vilajeta, koji je, međutim, obuhvatio celu Staru Srbiju. Posle oslobođenja od turske vlasti 1912. godine, Kosovo i Metohija su oblasti Kraljevine Srbije, a kasnije zajedničke Jugoslavije Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca.

Još od XIII veka oblasti Kosova i Metohije ulaze u sastav srednjovekovne srpske države i od tada pa do danas u evropskoj nauci su poznate kao istorijske oblasti Srbije. U srednjem veku, do turskih osvajanja, to su bile oblasti najjače kulturne snage u srpskoj državi. O tome govore podaci o 1.300 manastira, crkava, crkvišta i drugih nepokretnih spomenika prikupljeni u blizu 1.100 naselja na Kosovu i Metohiji, dok još 350 naselja nije obrađeno. Da navedemo samo neke značajnije kao što su: Patrijaršijska crkva u Peći, manastir Dečani, Banjska, Gračanica, Sveti Arhanđeli, Bogorodica Ljeviška, Devič i najstarija pravoslavna crkva na Balkanu u Lipljanu. Otuda i naziv Metohije od grčke reči “metoh” što znači “crkveni posed”, a ne “verska zajednica” kako se to ponekad tumači. Sa prostora Kosova i Metohije vodile su poreklo mnoge poznate srpske plemićke porodice, srpska društvena elita. Čuveni knez Lazar rodio se u srednjevekovnom gradu Prilepcu kod Kosovske Kamenice i u blizini starog srednjevekovnog srpskog grada Novog Brda. Onaj knez Lazar, koji je u Kosovskoj bici 15. juna 1389. godine branio hrišćanstvo i civilizaciju Evrope od Azijata – islamita. Zbog toga ovaj toponim i ova oblast imaju posebno mesto u srpskoj kolektivnoj svesti, u srpskoj narodnoj poeziji, u književnosti i srpskoj umetnosti.

Turska vlast sa svojim administrativno-upravnim nazivima, nije uspela ni kod Srba, ni kod ostalih evropskih istraživača i putopisaca da potisne svest o tome da ove oblasti čine sastavne delove Srbije. Tako zapadnoevropski putopisci i posebno kartografi, oblast Kosova i Metohije uvek označavaju kao delove Srbije ili “Kraljevine Srbije”. To čine italijanski geograf Glac, Gastaldi 1566. godine, poznati “geograf Mletačke Republike” V. Coronelli, na svojoj knjizi iz 1692. godine, a zatim i mnogi francuski i drugi kartografi XVII i XVIII veka. Treba istaći da je italijanski humanista i kartograf Đakomo Kanteli da Vinjola (1643-1695) posvetio 1689. godine svoju prvu regionalnu kartu Srbije kardinalu Alfonsu Litiju, i ona, obuhvata i celu teritoriju Kosova i Metohije. I na mnogobrojnim kartama čuvenih atlasa Joh, Bapt. Homann-a iz prve polovine XVIII veka ove oblasti Kosovo i Metohija su uvek označene kao deo Srbije, kao i na kartama Homanovih naslednika koje su izdavali u Nirnbergu početkom XIX veka. U XIX veku oblasti Kosovo i Metohija se češće označavaju, kao delovi “Stare Srbije”, koja je još uvek bila pod turskom vlašću, kako bi se istakla razlika u odnosu na “novu Srbiju”, zapravo Kneževinu Srbiju koja je nastala na oslobođenom delu srpske zemlje. Jedan od pionira albanologije, Teodor Ippen, jedno vreme i austrijski konzul u Skadru, naziva ovaj prostor i “Stara Raška”.

Činjenica je da Arbanasi sve do novijeg vremena nisu nikada činili većinu stanovništva na Kosovu i Metohiji. Ni u vizantijskim izvorima nema pomena Arbanasa na današnjoj srpskoj teritoriji. Skoro sva toponimija na ovom prostoru je slovenskog, odnosno srpskog porekla. Svi izvori pokazuju da su u prvim decenijama turske vlasti u ovom delu Srbije, misli se na Kosovo i Metohiju, u ogromnoj većini živeli pravoslavni Srbi, kako će stanje ostati sve do kraja XVII veka. O prilikama u XVIII veku govore izveštaji rimskih misionara i vizitatora koji se čuvaju u vatikanskim arhivima. Tako u svome izveštaju iz 1610. godine, Marin Bici, apostolski vizitator, barski nadbiskup i primas Srbije opisuje stradanje Srba od Prizrena do Kosova Polja. Takođe apostolski vizitator Petar Masarek piše o stanovništvu Prizrena i Prištine 1623. i 1624. godine ističući da tamo ima dosta Srba koji govore “ilirski jezik” “imaju i Pećkog patrijarha, takođe Srbina”. U Prizrenu, piše Masarek, vide se mnoge crkve i lepe građevine Srba iz ranijih vremena. Kako su Turci dve crkve pretvorili u džamije kao što su uradili i u mnogim drugim mestima. Kada piše o Prištini kaže da pored Turaka u njoj žive i mnogi Srbi. U izveštajima rimskih vizionara Prizren se inače pominje kao “glavni grad Srbije” i “najlepše mesto u Srbiji”.
O rasprostranjenosti Srba i njihovom jeziku govori P. Masarek i u svom izveštaju iz 1633. godine, ističući da mnogo Srba živi u biskupijama Skadra, Lješa i Zadrime u Albaniji. U izveštaju fra B. Palavuola iz 1637. godine, govori se o Đakovici i manastiru Dečanima, i ističe se da u Đakovici ima dosta Srba, ali da i “iznad Đakovice žive Srbi, i tu postoje samo tri rimokatoličke kuće, a zatim produžavaju srpska sela. Katolički nadbiskup Matija Masarek 1760. godine piše kako se hrišćanski živalj maltretira, pljačka i ubija od strane kačaka. Isti sud ima, kao i Masarek, patrijarh pećki Vasilije Brkić u Memoaru za grofa Orlova, od 29. marta 1771. godine. Anri Pukvil putovao je Kosovom i Metohijom 1798. do 1801. godine, a 1807. posetio je i Prištinu, a kasnije i Gnjilane i izneo teško stanje pod Turcima hrišćanskog življa kog mu i kačaci zagorčavaju. Pored putopisca Pukvila, inače Francuza, pisao je i znameniti francuski geograf Ami Bue o teškom zlostavljanju srpskog seljaka.

Sudetski Nemac dr Jozef Miler, dugogodišnji lekar pećkog paše, piše o teškom stanju Srba. O tadašnjem stanju na prostorima Kosova i Metohije pisali su: David Urghart, Johan Georg fon Han, ruski konzul u Bosni Aleksandar Fjodorovič Giferdin, Engleskinje A. Paulina Irbi, Muir Mekenzi, V. M. A. Denton, Viktor Berar, Henri Noel Brailsford, Meri Edit Durhman i drugi. O Staroj Srbiji pisali su i Geoden Josif Jurišić (1809-1872) iz Iriga, sa svojim putopisom “Dečanski prvenac”, a Hadži Serafim Ristić objavio je “Plač Stare Srbije”. U prošlom veku pisali su: Miloš S. Milojević, književnik i istoričar, Đorđe Popović Daničar objavio je raspravu pod nazivom “Stara Srbija”. U Prizrenu je dosta radio ruski konzul Ivan Stepanovič Jastrebov, zatim rođeni Prizrenac Sima Andrejević Igumanov (1804-1882). Spiridon Gopčević objavio je knjigu “Stara Srbija i Makedonija”, putopisac Mihailo G. Ristić, Milojko V. Veselinović njegov putopis “Kroz Kosovo”, kao i Branislav Nušić, Jovan Cvijić, Ivan Ivanić, Todor P. Stanković, Svetislav St. Simić, Jaša Tomić, Jefto Dedijer i mnogi drugi.
Stolica srpskog patrijarha vekovima se nalazila u Peći, kao što je Prizren bio kraljevska prestonica.
Svi pomenuti koji su obilazili Staru Srbiju i pisali o njoj zabeležili su velike zločine koje su počinili Turci i Arbanasi kačaci nad pravoslavnim Srbima.

Najveći preokret u izmeni etničke strukture stanovništva u periodu pod turskom vlašću desio se krajem XVII veka, kada su Srbi aktivno učestvovali na strani hrišćanske Evrope u ratu protiv Osmanlijskog Carstva, a zatim plašeći se odmazde, bili prinuđeni da na čelu sa svojim partijarhom Arsenijem III Čarnojevićem u velikom broju prebegnu u Habsburšku monarhiju 1690. godine. Savremene evropske vesti govore o strašnim zločinima nad Srbima. Slobodno se može reći da je tada otpočeo proces etničkog čišćenja ovog dela Stare Srbije. Pored drugih pisaca, Simplicion Bizozeri, u knjizi LA SACRA LEGA CONTRO LA POTENZA OTTOMANA, ovako beleži masovne zločine turske vojske i arbanaških četa odnosno kačaka pljačkaša i ubica nad Srbima: “Nastalo je pozorje nesreće, jer su varvari nevernici, koji su stigli, bili nemilosrdni prema ovim nedužnim stanovnicima, koji su sve, bez ikakvog obzira na starost i pol stavili pod sablju; a pali su u zagrljaj smrti i oni koji su, namamljeni obećanjima, napustili zbegove u šumama, u kojima su spasili život. Pošto su svi stanovnici poklani bile su spaljene i u pepeo pretvorene njihove bedne kolibe; od plamena sačuvali su se samo gradovi Priština, Peć i Prizren, jer su se u njih smestili Arnauti da bi zimovali. O istrebljenju Srba na Kosovu i Metohiji prvih meseci 1690. godine govore i mnogi izveštaji papskog nuncija iz Beča. U pismu od 25. februara 1690. godine nuncije pored ostalog kaže: “Odmazde nad nevernom rajom trajale su puna tri meseca bez ikakve intervencije Porte, sve dok napadnute oblasti nisu do kraja savladane.”

Proces potiskivanja pravoslavnih Srba sa Kosova i Metohije od strane Arbanasa muslimana, a pod okriljem turske vlasti, nastavljen je, i tokom XVIII i XIX veka. Od početka XVIII veka, plodne predele Stare Srbije nasilno naseljavaju Arbanasi silazeći sa svojih matičnih planinskih oblasti današnje Albanije. Duboka kriza Osmanskog carstva ovde se ispoljava u vidu nasilja i anarhije čiji su nosioci bili doseljeni Arbanasi, do krajnosti netrpeljivi prema starosedelačkom srpskom stanovništvu.

Naseljavanje Arbanasa iz Albanije nastavljeno je i u XX veku i to u vreme Prvog i Drugog svetskog rata, kao i u posleratnom periodu.

Naseljavanje i to prisilno vršeno je planski i sistematski u tursko doba uz pomoć Turske, u Prvom svetskom ratu uz pomoć Austro-Ugarske, u Drugom svetskom ratu uz pomoć Italijana i Nemaca, a u vremenu posle Drugog svetskog rata uz blagoslov zvanične vlasti i partije SAP Kosova, uz jednu perfidnu taktiku.
Ovakvo nasilno naseljavanje omogućava danas separatistima da manipulišu cifrom kako na ovim prostorima ima dva miliona Arbanasa. Ta cifra nije tačna, a za šta ima više dokaza. Jedan od njih je što nijedan popis stanovništva posle Drugog svetskog rata nije validan. Sve popise Arbanasi su naročito one prve izbegavali, a poslednje su bojkotovali. To čine iz razloga jer su svesni činjenice da ih toliko na ovim prostorima nema. Srbi i Crnogorci uvek su prikazivani u manjem broju. Nažalost, ovim manipulacijama sa brojem pripadnika arbanaške nacionalne manjine od strane separatista nasedali su i pojedini zvanični i opozicioni lideri, što je sve išlo u prilog separatistima.

Postoji pogreška i dvoumljenja o pravom i adekvatnom nazivu arbanaške manjine što je išlo u prilog separatista. No, i o tome postoje razjašnjenja u ovoj knjizi.

Proturena i nametnuta teza da su Arbanasi direktni potomci Ilira i da su na Balkan stigli pre Slovena je jedno od oruđa kojim separatisti pokušavaju da prikažu kako su na prostorima svete srpske zemlje oni pre pristigli. Nažalost, ovoj tezi naseli su i neki srpski i crnogorski ne samo političari već i neki naučni radnici. O poreklu Arbanasa u ovoj knjizi postoji posebno poglavlje u kome se iznose dokazi od strane pojedinih naučnika svetskog glasa i renomea. A ti naučnici su stranci, a ne sa naših prostora, već iz Evrope.

Mnogi arbanaški istoričari pokušavaju da dokažu da je njihova geneza od Ilira, te da su Sloveni došli na njihovu arbanašku teritoriju od IV-VII veka, za vreme seobe naroda na Balkan. Ovu istorijsku neistinu pobijaju i savremeni hrvatski istoričari dokumentima i tvrdnjama da su Ilire biološki istrebili Rimljani, da su nad njima izvršili genocid i da od njih niko nije preživeo niti je od njih neko nastao. A pojedinci koji su eventualno preživeli asimilovani su sa doseljenim Slovenima.

Na Ilire na Balkanu podsećaju samo pojedini toponimi, a nikakvi potomci.
Da bi našim čitaocima bilo jasnije ko su Arbanasi moraju se upoznati sa njihovim mentalitetom, tradicijom i specifičnim običajima. Posebno kada je u pitanju Krvna osveta, Kupoprodaja žena, Besa, i što je izuzetno značajno saznati ulogu, značaj i moć Gospodara kuće.

Genocid koji vrše Arbanasi nad Srbima nije od juče, i ima ga u svakom od XVI veka do danas. Arbanaške naoružane bande, aramije, tajfe i kačaci, a ovih godina i bande kačačkih terorista koji sebe nazivaju oslobodilačkom vojskom Kosova. Kačaci, teroristi su danas najopasniji od svih terorizama u svetu: zbog verskog fanatizma, arbanaškog lobija i narko-arbanaške mafije koja će zagorčati mir u mnogim zemljama Evrope a i Amerike. Ovde posebno treba istaći i to da Arbanasi od malih nogu svoju decu vaspitavaju u duhu kačačkih Oda i navikavaju ih u rukovanju oružjem.

Arbanaški zločini nad Srbima su posebno pojačani od stvaranja tzv. Prve prizrenske lige, Prvog balkanskog i Prvog svetskog rata, koji se nastavljaju u Drugom svetskom ratu kao i ovih nekoliko poslednjih
godina. Te zločine su vršili do 1912. godine pod turskim okriljem i njihovu pomoć, a u Prvom svetskom ratu uz pomoć Austrougarske, u Drugom svetskom ratu uz pomoć fašističke Italije i nacističke Nemačke. Sadašnje zločine vršili su uz pomoć njihovih prijatelja iz Hrvatske i Slovenije koji su im sada okrenuli leđa, jer su s Arbanasima izmanipulisali ono što im je odgovaralo. Muslimani iz Bosne i Hercegovine i Raške oblasti daju im podršku s ciljem stvaranja islamske države u srcu Evrope od ovih prostora, kao i od prostora zapadne Makedonije. Međunarodna zajednica, a posebno Evropska unija čini fatalne greške pomažući ih pod izgovorom o pravima nacionalnih manjina i ljudskim. Ovo se može više osvetiti Evropi no SR Jugoslaviji, jer kada je u pitanju secesija i separatizam na iste nisu imune mnoge evropske zemlje.
Ovakvim ponašanjem Međunarodne zajednice i pojedinih ličnosti i stranaka u SR Jugoslaviji su osilili arbanaške lidere njihovih stranaka da se nadređeno i osiljeno ponašaju tražeći otcepljenje Kosova i Metohije od Srbije. Ovakvu suludu ideju mogu podržavati samo oni koji su suludi bez obzira ko su i odakle su.

Arbanaški lideri tvrde kako ništa ne znaju o “Oslobodilačkoj vojsci Kosova”, a to je ustvari Kačačka teroristička ujdurma, to mogu pričati onima koji ne poznaju arbanaški mentalitet i njihove običaje. A tih nepoznavalaca ima i u SR Jugoslaviji a još više u zemljama Evrope i Amerike.

Arbanaška nacionalna manjina u Srbiji ima veća prava no ma koja nacionalna manjina u bilo kojoj zemlji Evrope ili Amerike što oni ne poštuju već takav status zloupotrebljavaju. Pogrešno bi bilo generalisati stvari već uvek imati u vidu stvarno stanje. Dobro je što se totalna homogenizacija kod Arbanasa rasplinjava i što među liderima ima razdora a to će sve arbanaškoj nacionalnoj manjini otvoriti oči i okrenuće se sa svojom lojalnošću prema državi Srbiji u kojoj i žive. Kosovo i Metohija nisu nikakav problem. Problem je arbanaška nacionalna manjina koja je od svojih lidera usmerena u pogrešnom pravcu. A ti lideri su svoju decu sklonili u strane zemlje u kojima su i otvorili svoje račune. Bojkotovanje popisa stanovništva i izbora u Srbiji i Jugoslaviji arbanaška nacionalna manjina je samu sebe izolovala i to na svoju štetu.

Lideri arbanaške nacionalne manjine trebalo bi da dobro prouče istoriju balkanskih naroda i da jednom za navek shvate da se Srbi nikada nisu svetili Arbanasima iako je za to bilo mnogo razloga. Arbanasima su Srbi oprostili zločine koje su počinili nad Srbima u tursko doba, u toku Prvog i Drugog svetskog rata a i zla koja danas čine. Krajnje je vreme da o tome razmisle, da ne slušaju stranu propagandu koja ih navodi samo na njihovo zlo.

Neminovan je dijalog, arbanaško prihvatanje zakona zemlje u kojoj žive, uključenje u sve društvene i privredne tokove, izlazak na buduće izbore u Srbiji i Jugoslaviji, i nebojkotovanje vanrednog popisa stanovništva koji se neminovno mora izvršiti radi razbijanja određenih zabluda. Arbanasi moraju da shvate da su prostori Kosova i Metohije sveta srpska zemlja koja je kolevka srpskog naroda i da su to prostori srednjovekovne Srbije na kojima ima bezbroj kulturnih, verskih, istorijskih i drugih znamenitosti. A da od arbanaških spomenika nema ama baš nijedan. Imaju jedino džamije koje su podigli uz pomoć Turaka kada su od njih dobrovoljno primili islam koji ih je fanatizovao.

Neka ova knjiga Arbanasima bude opomena ali i poziv da poštuju državu u kojoj žive i da omoguće svojim budućim generacijama miran i spokojan život sa ostalim narodima u Srbiji, Jugoslaviji i Evropi uopšte.
U knjizi kada je u pitanju adekvatna oznaka arbanaške nacionalne manjine, pravilna je oznaka Arbanas. S obzirom da je korišćena građa iz raznih perioda i izvora to je neminovno da u tekstu budu pominjani kao Arnauti, Šiptari ili Albanci.”

Kraj drugog dela.

Napišite komentar

Vaša adresa e-pošte neće biti objavljena. Neophodna polja su označena *

*

Ovo veb mesto koristi Akismet kako bi smanjilo nepoželjne. Saznajte kako se vaši komentari obrađuju.